Vandaag stond The Viewpoint, paddle boarden, kajakken, terug gaan naar Patong en de Phuket Nightmarket op het programma. Dit liep echter anders.

We stonden op tijd op en ontbeten op het terras van het hotel. Ik een Engels ontbijt en Richard geroosterd brood met witte bonen in tomatensaus. We vroegen of het mogelijk was om twee uur later uit te checken i.v.m. het douchen na het paddle boarden. Dit kon alleen als je 400 Baht betaalde. Dat hebben we maar niet gedaan. We moesten dus om 11;00 uitchecken en pakten het koffer van te voren in. We mochten het wel achter laten bij de balie en het later ophalen.

Als eerste wilden we naar The Viewpoint, zodat we uitzicht zouden hebben op heel Koh Phi Phi. Dit was natuurlijk bovenop de berg. Jemig, wat een hoeveelheid trappen en de wandeling was enorm steil en hoog. Dit is tevens de evacuatieroute als er weer een tsunamie komt. Fijn als duizenden mensen al die trappen omhoog moeten rennen..
Op Viewpoint 1 aangekomen bleek dat we entree moesten betalen. Er was een hele mooie tuin waar overal kittens rondliepen en je mooi uitzicht had. Op Viewpoint 1 hebben we even een pauze gehouden, aangezien die klim al enorm vermoeiend was in de warmte. We hadden geluk dat we dit ’s ochtends gedaan hadden, want ’s middags zou ik het niet meer gehaald hebben. Echt veel te vermoeiend. Veel zin om naar Viewpoint 2 te gaan had ik niet meer, maar aangezien op het bordje stond dat het nog maar vijf minuten lopen was heb ik toch doorgezet. Die vijf minuten werden er twintig.

Eenmaal boven aangekomen waren we kapot moe, maar hadden we wel een prachtig uitzicht. Dit was het hoogste punt van het eiland en dus de evacuatieplaats. We zijn er zo’n twee uur geweest. Uiteraard boven bij het enige winkeltje dat er lag een waterijsje gekocht. Zielig voor het personeel dat al het al het voedsel en flessen drinken naar boven moet sjouwen. Overigens is dit over het hele eiland zo. Omdat er geen wegen zijn moet alles met een grote kruiwagen gedragen worden naar winkels en restaurants.
Het Viewpoint gedeelte is trouwens moslim, maar daar merk je niks van. Thaise mensen en ook de mensen bij Viewpoint zijn zeer terughoudend. Ze zijn erg verlegen. De enige mensen die spraakzaam zijn zijn sommige verkopers, maar vele zijn dus stil en proberen je niks aan het smeren.

Na veel foto’s te hebben genomen liepen we helemaal terug naar beneden. Paddle boarden en kajakken hebben we niet meer gehaald. We moesten ons haasten.
We lunchten gauw even aan het strand en liepen toen terug naar het hotel. Onderweg bij een kraampje nog drie aparte houten foto lijstjes gekocht en in de supermarkt drinken gehaald. Geen magneten helaas!
Koh Phi Phi is qua souvenirs duurder dan Phuket. Waar je in Phuket drie magneten krijgt voor een prijs krijg je er hier maar een.

Na het kopen van de souvenirs zijn we gauw weer door de krotten, bergjes, winkeltjes en rotsen naar het hotel gelopen. Daar hebben we een halfuur gewacht tot het personeel van het hotel ons met hun longtailboot terug naar het strand bracht waar we net vandaan kwamen gelopen. Het koffer kon mee aan boord dus dat betekende gelukkig dat we niet ermee hoefden te gaan slepen.

Bij de haven aangekomen was de boot er nog niet, maar stonden er wel honderden toeristen te wachten om aan boord van de boten te gaan. We hadden dit keer een boot die er helaas twee uur over deed om naar Phuket te varen in plaats van een uur. Aan boord zaten we op het dek, omdat we schijnbaar de goedkoopste plaatsen hadden geboekt. Maakt niks uit. De zon scheen niet en de wind zorgde voor verkoeling. De hele week in Phuket hebben we geen regen gehad en kom je hier in Koh Phi Phi voor 3 dagen regent het ’s middags. Dit zorgde er gelukkig wel voor verkoeling, maar toch bleef het warm.

.

We kwamen aan in Phuket waar we opgehaald werden door een man die ons naar het hotel bracht. De rit duurde een dik uur. We zagen overal politie mannen dus we dachten dat er iets aan de hand was, maar dit was niet zo.

Aangekomen in het hotel zijn we meteen gaan zwemmen in het zwembad. Daarna zijn we wat gaan eten op de markt in Patong. Ik gefrituurde garnalen met een fruit smoothie en een vleesspies en Richard drie vleesspiezen met een cola. Hier hebben we voor een prikkie kunnen eten. Vervolgens liepen we door en kwamen een drogisterij tegen waar je naar binnen kon als je je schoenen uitdeed.
Hier zagen we de Urban decay paletten liggen voor 7,50… die kosten ruim 50 euro in de winkel. Ik geloofde het niet dus ben ik gaan navragen waarom die zo goedkoop zijn. Blijkt dat die in Thailand gemaakt worden. Dan gaan we dus opzoeken en als dat echt zo is koop ik de winkel leeg haha. Van de Chanel producten die er lagen   betwijfelen we de echtheid ondanks dat de verkoper zei dat ze geen neppe producten in winkels mogen verkopen. Hetzelfde verhaal met alle producten van Dior, Lancome en Mac. Het ziet er allemaal echt uit. Ik heb uiteindelijk alleen een blusher gekocht van een Koreaans of Chinees merk. Eindelijk producten die matchen met mijn huidskleur.
Na een halfuur vond Richard het genoeg geweest, terwijl ik er nog uren had kunnen en willen blijven.
We liepen verder naar het winkelcentrum waar we wat te drinken kochten en in de 7/11 een ijsje. Daarna liepen we terug naar het hotel, maar onderweg even gevraagd wat het kost om een chauffeur met een tuk tuk zes uur lang te huren. 1500 Baht. Zo’n 37,50 euro dus en dan brengt die ons naar een tempel, Big Buddha en Nightmarket (vandaag dus niet gehaald) en terug naar het hotel van 15;00-21;00. Waarschijnlijk gaan we dat morgen doen, maar dat is even afwachten.
Nu gaan we slapen, zodat we de slaap van afgelopen dagen even kunnen inhalen.
Tot morgen!
image

image

image
image
image

image
image

image

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.